کلوناد

بالاخره بعد از اين همه مدت وبلاگ نويسي، سر و وضع اين وبلاگ ريخت و قيافه اي به خودش گرفت! حالا بيشتر رغبت مي كنم بنويسم و بيشتر دوست دارم بنويسم.

امشب، باز يكي ديگر از آن شبهاي بي خوابي‌ست كه هر از چند گاهي مي آيد و جمعه و شنبه نمي شناسد. ديگر من هم تلاشي نمي كنم براي مقابله. وقتي ديدم سراغم آمده، از رختخوابم بلند مي شوم و كتاب نيمه خوانده ام را بر مي دارم و تا زماني كه بي خوابي سر رفتن نداشته باشد، مي خوانم و مي خوانم. گاهي مثل امشب – كمتر البته – هواي نوشتن به سرم مي زند و مي نويسم.

مطالب پيشين وبلاگم را، به دليل مشكلات فني، نشد همه را با هم منتقل كنم به فضاي جديد. اين است كه توي اين صفحه، بيش از سه چهار مطلب در دسترس نيست. دوستي پيشنهاد كرد نوشته ها را يكي يكي منتقل كنم و به تاريخ واقعي تحرير، اينجا منتشر كنم. فكر خوبي‌ست اما بسيار زمان گير! تعداد نوشته ها زياد است- حدود ٣٠-٢٢٠ يادداشت. تصميم گرفته ام كم كم بر اساس اولويت بندي كه مي كنم، نوشته ها را اينجا منشر كنم. احتمالا بخشي را براي انتشار مقاله هايي كه از من در مطبوعات چاپ شده، جداگانه باز كنم كه فكر مي كنم حدود ٣٠-٢٥ تايي هستند.

امشب تعدادي از يادداشت هاي سال ٨٤ و بخش عمده اي از ياددشاتهاي سال ٨٨ را با تاريخ واقعي شان به اين فضا منتقل كردم و حالا در دسترس هستند.

Related Posts

• هرمنوتیک مکعب: گزارشی درباره معماری سفارتخانه ایران در آلبانی
• تفاوت دو برجی که شباهتی به هم ندارند
• یاد ایام
• اومدم برات دستمو بکنم تو کیسش
• از به نجواها