کلوناد

بالاخره بعد از این همه مدت وبلاگ نویسی، سر و وضع این وبلاگ ریخت و قیافه ای به خودش گرفت! حالا بیشتر رغبت می کنم بنویسم و بیشتر دوست دارم بنویسم.

امشب، باز یکی دیگر از آن شبهای بی خوابی‌ست که هر از چند گاهی می آید و جمعه و شنبه نمی شناسد. دیگر من هم تلاشی نمی کنم برای مقابله. وقتی دیدم سراغم آمده، از رختخوابم بلند می شوم و کتاب نیمه خوانده ام را بر می دارم و تا زمانی که بی خوابی سر رفتن نداشته باشد، می خوانم و می خوانم. گاهی مثل امشب – کمتر البته – هوای نوشتن به سرم می زند و می نویسم.

مطالب پیشین وبلاگم را، به دلیل مشکلات فنی، نشد همه را با هم منتقل کنم به فضای جدید. این است که توی این صفحه، بیش از سه چهار مطلب در دسترس نیست. دوستی پیشنهاد کرد نوشته ها را یکی یکی منتقل کنم و به تاریخ واقعی تحریر، اینجا منتشر کنم. فکر خوبی‌ست اما بسیار زمان گیر! تعداد نوشته ها زیاد است- حدود ٣٠-٢٢٠ یادداشت. تصمیم گرفته ام کم کم بر اساس اولویت بندی که می کنم، نوشته ها را اینجا منشر کنم. احتمالا بخشی را برای انتشار مقاله هایی که از من در مطبوعات چاپ شده، جداگانه باز کنم که فکر می کنم حدود ٣٠-٢۵ تایی هستند.

امشب تعدادی از یادداشت های سال ٨۴ و بخش عمده ای از یاددشاتهای سال ٨٨ را با تاریخ واقعی شان به این فضا منتقل کردم و حالا در دسترس هستند.